Wzmacniacze akustyczne znane są jako wzmacniacze mocy pracujące w paśmie akustycznym w przedziale od 16 Hz do 22 kHz. W ich konstrukcji największy nacisk kładzie się na uzyskanie jak najszerszego pasma akustycznego przenoszonego przez wzmacniacz przy jak najmniejszym zużyciu energii oraz minimalizacji zakłóceń. Tego typu wzmacniacze audio służą przede wszystkim do ulepszania sygnałów analogowych lub cyfrowych (poprzez ich wzmocnienie) pochodzących ze źródeł dźwiękowych o niewielkiej mocy (np. instrumenty muzyczne oraz elementy sprzętu elektroakustycznego).
Głównymi parametrami takich wzmacniaczy muzycznych są takie elementy jak między innymi:
- pasmo przenoszenia, czyli użyteczny zakres częstotliwości przetwarzanych przez wzmacniacz,
- charakterystyka częstotliwościowa, czyli wykres zmian wzmocnienia w odniesieniu do użytecznego pasma akustycznego,
- sprawność układu wzmacniającego (zależna od jego klasy),
- stosunek sygnału do szumu wyrażony w decybelach,
- poziom zniekształceń, w odniesieniu do przebiegu wzorcowego i mocy znamionowej,
- dynamika sygnału w decybelach,
- współczynnik tłumienia, czyli stosunek impendacji obciążenia do impendacji źródła,
- maksymalna moc muzyczna i znamionowa.
Wzmacniacze akustyczne mogą być zbudowane w układzie pojedynczym, pojedynczym równoległym oraz w przeciwsobnym. Wyróżniamy także różne klasy pracy takich wzmacniaczy: A (o najniższym poziomie zniekształceń), B (o sprawności rzędu 78%), AB, AA (o niskich zniekształceniach nieliniowych), C, D, E, F, G, H S oraz T (wzmacniacze impulsowe).