Między innymi podczas wielu koncertów muzycznych lub innych imprez masowych prowadzone są pomiary natężenia dźwięku. Obywa się to za pomocą specjalnych urządzeń – mierników dźwięku takich jak np. decybelomierz. Generalnie natężenie dźwięku jest miarą energii fali akustycznej, której jednostką jest W/m2. Jest ona równa średniej wartości strumienia energii akustycznej przepływającego w czasie jednej sekundy przez jednostkowe pole powierzchni skierowanej prostopadle w kierunku rozchodzenia się fali. Dźwięk emitowany przez źródła rzeczywiste ma zwykle postać fal kulistych. W niektórych przypadkach bywa również superpozycją takich fal.
Poziom natężenia dźwięku mierzony jest w decybelach. Na otwartych przestrzeniach takie natężenie maleje wraz z kwadratem odległości. Między innymi dlatego podawane wartości dotyczą jedynie poziomu natężenia w pobliżu źródła dźwięku w standardowej lub minimalnej odległości (ze względu na bezpieczeństwo słuchacza). Przykładowo głośna muzyka w pomieszczeniach zamkniętych emituje moc do 80 decybeli. Najgłośniejszym w historii, zarejestrowanym dźwiękiem na Ziemi był natomiast wybuch wulkanu Krakatau. Huk słyszalny z odległości 5000 km emitował od 300 do 350 decybeli!
Aktualnie wszelkie mierniki poziomu natężenia dźwięku w Polsce podlegają jedynie zatwierdzeniu typu i wzorowaniu zgodnie z prawem o miarach oraz Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z 27 grudnia 2007 roku w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych, podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli.
Ze względu na cel, metody pomiarów hałasu dzieli się na: metody pomiaru hałasu maszyn oraz metody pomiaru hałasu w miejscach przebywania ludzi. Stosuje się je w celu określania wielkości charakteryzujących emisje hałasu maszyn, rozpatrywanych jako oddzielne źródła hałasu w określonych warunkach doświadczalnych.